Ruiterbrigade van de stad Bergen.

Sinds 1996 onderricht Stany LEDIEU (Technisch Wereld Afgevaardigde Yoseikan Bajutsu) Yoseikan Bajutsu aan de RuiterBrigade van de StadsPolitie van Bergen (B). In feite is het tengevolge van de gebeurtenissen te Luik op 28 november 1995 dat de HoofdCommissaris van Bergen, Mijnheer Luc DEMOL, beroep heeft gedaan op de diensten Stany LEDIEU en zijn equipe.

 

 

 

De oorsprong.

Tijdens deze evenementen tussen rijkswachters en leraren, sommigen herinneren zich nog de beelden waarin een rijkswachter, die niet meer te paard kon stijgen (wat deed hij te voet ?), met één voet in de stijgbeugel, aan zijn zadel hing gedurende een tiental meters alvorens een geparkeerd voertuig te raken en uit het zadel werd gesmeten door zijn "rijdier". Het paard dat zijn weg vervolgt gedurende 12 km ! door de stad Luik.

Deze beelden dienden lang als voorbeeld voor de eerste leerlingen van Stany LEDIEU, en laten toe om beter de opstijgtechnieken zonder stijgbeugels (Norikata) in reële situaties te ontwikkelen. Had die rijkswachter deze technieken in die tijd van de feiten gekend, dan had hij zeker de "Scoop" voor de kranten niet gemaakt.

Maar de samenwerking tussen de Politie van Bergen en de Yoseikan Bajutsu heeft aan een "zijden draadje" gehangen. Toen Stany LEDIEU gecontacteerd werd door Mijnheer DEMOL, heeft een zaak, bezijden enkele praktische overeenkomsten, Stany LEDIEU doen beslissen : het voorstel van Stany LEDIEU te aanvaarden door de Commissaris DEMOL om de "bevestigingsangel stijgbeugels" te integreren in het officiële getuig van de politie van de RuiterBrigade van Bergen. Mijnheer DEMOL, die Commandant van het RuiterEskadron van de Rijkswacht is geweest, kende het officieel getuig en had een gelijkend getuig voor de Bergense politie opgelegd. Deze enige voorwaarde eenmaal aanvaardt, is de Yoseikan Bajutsu Speciaal Politie ontstaan. Wij komen verder terug op die vermaarde "bevestigingsangel stijgbeugels".

Technisch Programma.

Het is evident dat onze politiemensen niet boogschieten, noch speerwerpen. Als het al gebeurt, is het enkel tijdens een training en met een precies pedagogisch doel. Boog en speer geven aan deze moderne professionals van de "militaire" rijkunst een speels aspect, wat niettegenstaande concentratie vereist. Temeer daar Stany LEDIEU, bij al zijn oefeningen, probeert om in de mate van het mogelijke zowel de ruiter als het paard te bewerken.
Technieken van het gebruik en de manipulatie van de politiestok. Langer dan die van de politie te voet, benadert de politiestok van de politieruiter meer de afmetingen van de sabel gebruikt bij Bajutsu. Hiervoor wordt het aanleren met dit "wapen" voorafgaand gedaan met de Tchôbo (bamboe sabel omhult met piepschuim, het werk en voor ruiter, en voor paard in alle veiligheid toelatend).
In de realiteit wordt de politiestok weinig gebruikt, om de eenvoudige reden dat de Belgische wetgeving zodanig is dat het voor onze politieagenten beter is om dit wapen niet te gebruiken om te vermijden zich achteraf te moeten verantwoorden (in het beste geval), wat de zaken er niet op verbetert.

Wat is er dan zo speciaal aan het werk van deze politiemensen, vraagt u zich af ? Wel, al de rest. Laat ons enkele van deze technieken opnoemen en uitwerken :

- De technieken Norikata (of de opstijgtechnieken te paard zonder gebruik van stijgbeugels). Met speels voorkomen, zijn deze technieken van hoofdbelang. In het licht van deze beelden van de evenementen in 1995, zou deze rijkswachter, moesten we geleefd hebben in een minder medelijdende en menselijke wereld, op de grond geworpen tussen de manifestanten het nooit overleefd hebben in de handen van de "vijand". Gelukkig leven wij niet meer in deze periode, niettegenstaande de alledaagse nieuwsberichten van de hele wereld hierover anders getuigen, en zijn we, in ons land tenminste, nog niet op de grens van een dagelijkse burgeroorlog. Het blijft een feit dat deze opstijgtechnieken te paard, beoefend in stilstand en in de drie gangen, de ruiter toelaten in alle omstandigheden (in principe) terug te paard te stijgen. Deze kennis van specifieke bewegingen geven eveneens een groter vertouwen aan de ruiter. Natuurlijk moeten wij het accent leggen op het "sportieve" aspect van sommige technieken indien ze uitgevoerd worden in galop. In de geest van onze methode moet de ruiter niet afstijgen in dergelijke situaties, en indien hij het doet dan vrijwillig, daar hij niet uit het zadel kan gelicht worden …

- De technieken Orikata (of de afstijgtechnieken te paard zonder gebruik van stijgbeugels). Waartoe dient dit vraagt u zich af ? Gewoon om aan snelheid te winnen, of om de "conditie" te behouden natuurlijk (stimulerend aspect). En natuurlijk laten deze technieken ons toe om in een tel op de grond te staan indien de situatie het eist. Probeer dit maar eens met stijgbeugels of op de klassieke methode ! Uitgevoerd in stilstand en eveneens in de drie gangen. Deze technieken laten eveneens toe op een bewegende voetganger te springen.

- De technieken Jyo Tai Sabaki (of ontwijktechnieken, van de borst en het lichaam). Onnodig het waarom en het hoe uit te leggen, het volstaat te denken aan verschillende slagen die bereden politiemensen moeten ontwijken tijden de handhaving van de orde.

- De technieken Tehodoki (of de losmaaktechnieken). Of hoe zich vrijmaken uit een gedane greep door een aanvaller te voet die u bijvoorbeeld probeert uit het zadel te lichten.

- De technieken Kansetsu (of klemmen). Of hoe een aanvaller te immobiliseren met behulp van een klem. Een klem die een beweging is die inwerkt op werkingsspillen van de gewrichten, en dit in tegengestelde richting, en die een pijn veroorzaakt waardoor het verkiesbaar is "toe te geven" voor degene die het ondergaat. Doeltreffend en ontradend.

- De Atemis (of toegebrachte slagen). Een politieagent heeft in het kader van zijn missies en indien hij in het kader van de verdediging van derden of van wettige verdediging het recht slagen toe te brengen. Het enige is te weten hoe, daar het doel is niet te kwetsen.

- De meeneemtechnieken. Hoe een voetganger meeneen of verplaatsen, eventueel met geweld, als men te paard zit. Het doel zijnd zich te verwijderen van een gevaarlijke situatie en zich terug te trekken naar een rustige plaats, of uit het zicht, of om gewoon een target te begeleiden naar collega's te voet in een teruggetrokken positie.

- De greeptechnieken. Vergelijkbaar en veel voorafgaand aan de meeneemtechnieken. Hoe een target " vastgrijpen " in een groep manifestanten of oproerkraaiers ? Hoe een vluchtend individu grijpen ?

- Handboeitechnieken vanop het paard. Zonder af te stijgen dus.

Deze technieken zijn onder de meest voorkomende van het specifieke programma van Yoseikan Bajutsu Speciaal Politie.
Natuurlijk zijn ze verbonden met elkaar.

Als voorbeeld, hierbij enkele illustraties van trainingsscenario's:

1. Tijdens een handhaving openbare orde, is de ruiter gegrepen door een manifestant die hem probeert uit het zadel te lichten. ' Gebruik van de bevestigingsangel in het kader van het ontwijken of de blokkering. Losmaaktechnieken uit de greep en vervolgt door een klem, gevolg gevend aan een greep, wat het meenemen van het individu buiten de menigte toelaat om hem over te leveren aan een collega te voet of om over te gaan tot een controle of een arrestatie (met handboeien vanop het paard) van het individu.

2. Handtassendiefstal. Achtervolging van de dief door een politieagent, greep, meeneming, arrestatie. De andere politieagent houdt zich bezig met het slachtoffer en het recupereren van de handtas.

3. Vreedzaam uiteendrijven van een groep. Het bijna uitsluitend gebruik van de politie paarden, met of zonder gebruik van de meeneemtechnieken.

4. Tussenkomst in een gevecht. Stopzetten van gegeven slagen dankzij het gebruik van politiepaarden, mogelijks gebruik ontwijktechnieken, greeptechnieken, de klemmen, voorafgaand aan het meenemen en het arresteren.

Deze enkele scenario's zijn niet-alomvattend voor het werk van de bereden politie, daar het belangrijk is er de nadruk op teleggen dat een bereden politieagent eveneens de zichtbaarheid, de beweeglijkheid, de snelheid en de benaderbaarheid te zijner beschikking heeft. Hiervoor verwijzen wij u naar het eindwerk licentie criminologie van Stany LEDIEU : " Vernieuwing van het gebruik van het paard in de politiediensten. Beschrijving - Uitleg - Evaluatie ".

De bevestigingsangel stijgbeugels

Deze sangel geïnspireerd naar deze in Horse-Ball, maar vooral naar de sangel aanwezig op enkele modellen van kosakvoltigezadels, is herwerkt geweest door de zadelmakers van de Yoseikan Bajutsu. De twee stijgbeugels verbindend, en regelbaar, heeft deze het grote voordeel om beweeglijkheid en veiligheid te geven aan de ruiter. Gegrepen om uit het zadel gelicht te worden, hervindt de ruiter zijn evenwicht naast het zadel, ondersteunt door middel van de bevestigingsangel door de klacht van zijn benen en beschikt hij over zijn twee vrije handen om zich ofwel te verdedigen, te verweren, een slag toe te brengen, te grijpen, een klem te zetten, of om een meeneemtechniek te gebruiken, of om te handboeien. Door de kracht van zijn benen en zijn buikspieren kan de ruiter terug in het zadel komen zonder zijn handen te gebruiken

Niettegenstaande simpel en gebruiksmakkelijk voor de ingewijden, is het misschien nog de laatste hindernis die maakt dat Stany LEDIEU enkel onderwijst aan de Politie van Bergen en niet aan de Ruiterij van de nieuwe Federale Politie. Gehecht aan zijn historie en zijn verouderd getuig, zullen er zeker nog enkele ongevallen moeten gebeuren (waaraan elk jaar geen tekort is) alvorens de ex-Rijkswacht van optiek verandert. Het was nodig dat een oud-officier van de Rijkswacht, Mijnheer DEMOL, aan het ontstaan van een RuiterBrigade van een StadsPolitie lag om nieuwe perspectieven te geven aangaande de technische mogelijkheden die ter beschikking gesteld worden aan onze ordehandhavers te paard dankzij de bevestigingsangel van de stijgbeugels.

Ziehier wat hijzelf onlangs verklaarde in de pers "de Bajutsu dient onze ruiters in het dagelijks leven. Een van hen heeft, zonder aft te stijgen, een handtassendief op de vlucht overmeestert door hem bij de kraag te vatten om hem te stopen. In de marge van deze op punt gestelde technieken, laat de Bajutsu toe aan onze ruiters zelfbewuster te worden en hun rijdieren te gewennen aan de realiteit van de stad (bommetjes, fanfares, geworpen voorwerpen, …). "

 

In mei 1996, drie maand na de aanvang van de opleidingen, antwoordde de HoofdCommisaris aan een journaliste die hem ondervroeg aangaande het praktische gebruik van deze lessen ; " het is veelzijdig : vermelden we de arrestaties van dieven (een tiental tot nu toe), de manifestaties, of nog de regeling van het verkeer in sommige. Zonder te vergeten dat op 2 juni, de paarden sinds drie jaar de menigte van "la ducasse" tegemoet gaan ! ".

La Ducasse of het feest van de " Doudou " trekt elk jaar tienduizenden mensen naar de stad Bergen. Dit is natuurlijk het moment voor onze politieagenten te paard om deel te nemen in paradekledij en de optocht te openen van politieke personaliteiten. Normaal gezien, openen 3 politieagenten te paard de optocht doorheen duizenden mensen die roepen, zingen, drinken, enz… Weet dat tijdens dit "werk" de toeschouwers de paarden aanraken, met inbegrip van de achterhand, bekertjes werpen (in plastiek in het beste geval), of elkaar tegen de paarden duwen. Dit werk van professionals is zeker een beproeving die bijna niemand wil doorstaan, wat ten goede komt aan Mijnheer DEMOL, aan de ruiters en de paarden van Politie van Bergen.

Het werk van de paarden .

Buiten het klassieke dressuurwerk (zeer belangrijk in de fysieke voorbereiding van het paard - soepelheid, evenwicht, gehoorzaamheid, enz…), is de specifieke dressuur politiepaard van groot belang.
Of het nu gedaan wordt onder de vorm van een spel of van een type-scenario, het politiepaardwerk is hoofdzaak.
In feite is er geen mirakelformule. Alle mogelijke en voorstelbare oefeningen kunne goede oefeningen uitmaken tot de voorbereiding van het politiepaard. Zoals bijvoorbeeld : over dekzeilen of plastiek zakken gaan, een vuurmuur doorschrijden, over een "mat" van bommetjes gaan, een fanfare vergezellen, een wegenkaart ontplooien, naast een kinderwagen of een fiets stappen, een portiek met linten of poppen doorschrijden, enz…
Alles is goed en belangrijk, en hiervoor hebben Stany LEDIEU en zijn assistenten geen oefeningen tekort, maar het belangrijkste is de manier waarop de oefening wordt benaderd, en hoe ze overgebracht wordt. Hoe ze voorbereiden, ze voorstellen en ze benaderen ? Vroeger verplaatste Stany LEDIEU zich naar Bergen om les te geven. Nu verplaatsen de politiemensen zich in kleine groepjes om volledige stagedagen te volgen in Ecuries du Grand Royal. Veelal nog vrezen de paarden van Politie van Bergen sommige oefeningen en durven sommige "hindernissen" niet overschrijden. Stany LEDIEU gebruikt dan paarden van zijn stallen in de piste zodat deze de oefeningen doen en het werk voor de ruiters vergemakkelijken zodat ze zich de gepaste reacties en gewoontes kunnen eigen maken. Natuurlijk doen de paarden van de Ecuries du Grand Royal dit niet elke dag daar het in de eerste plaats gaat om een Rijkunst- en DressuurSchool. Het dient er enkel toe om te begrijpen dat het in de benadering van de oefening is, maar vooral dat het werk voorbereid wordt in de fysieke- en mentale voorbereiding van het paard. In feite is het goed gekend dat als een paard niet reageert op een rode, groene, blauwe, enz … vrachtwagen, het zijn ruiter kan verrassen daar hij op een dag schrik heeft voor bijvoorbeeld een gele vrachtwagen. Dit kan voorkomen worden door een juiste werkvoorbereiding zelfs indien er geen exacte wetenschap in de rijkunst bestaat en daar het paard aan de basis onvoorspelbaar dier blijft indien iets het schrik aanjaagt.
Aangaande deze schrik, Stany LEDIEU heeft paarden een vuurmuur moeten laten doorschrijden voor een TV-reportage. Hij heeft een nieuw paard dat hij twee maand ervoor had gekocht hiervoor moeten werken. Hij besliste het nieuwe paard een vuurmuur te doen doorschrijden, waarbij hij twee andere paarden van de School voor deze gelegenheid heeft laten bijstaan. Bij het aansteken van het vuur, het paard was nauwelijks geschrokken van het geluid van de implosie, en als er zich een vlammenmuur van meer dan twee meter zich oprichtte voor zijn neus, heeft het paard onder het zadel van Stany LEDIEU niet getwijfeld zich te lanceren en die buitengewone hindernis te overschrijden. Het gaat hem om een paard met iberisch bloed, zeker geen koud of kalm paard. Stany legt uit dat het door het voorbereidingswerk kwam dat hij dagelijks gedurende twee maand met dit paard heeft gedaan. Nooit hadden ze tezamen een vlam benadert, maar de psychische en mentale voorbereiding van het paard, vergezeld van een opgebouwde vertrouwensrelatie door communicatie heeft een dergelijk resultaat toegelaten.

Zelfvertrouwen en filosofie.

Het spreekt voor zich dat de bevestigingsangel voor de stijgbeugels op zich een veiligheidsgevoel, comfort en een belangrijk zelfvertrouwen met zich meebrengt. Maar het is niet enkel dit. Het geheel van technieken dragen enorm veel toe aan de ruiters. Alsook aan de paarden, daar het werk zowel slaat op zowel de ruiter als het paard die de zin dat ze verbonden zijn tijdens de meeste oefeningen. Vervolgens heeft elkeen, paard en ruiter, zijn eigen technieken. Voor het paard het specifieke werk van de klassieke dressuur, maar ook het in vertrouwen brengen, de benadering van zijn ruiter(s), en de inplaatsstelling van de communicatie, wat onmisbaar is voor een goede samenwerking. En vooral, de "uitleg" door de mens, het wederzijds respect, daar het de mens is die het paar respect bijbrengt, maar het paard is dat de mens leert om bescheiden te blijven.
De ruiter werkt eveneens op zich : een zekere krijgskunstfilosofie, de technieken van de blote hand te voet, de klemmen, de projectielen, de vallen, enz … en het werk op de "ton" (= een namaakpaard).

Tot slot worden deze koppels paard-ruiter zo vertrouwd en zeker in zichzelf als de geroutineerde beoefenaars van de Yoseikan Bajutsu. Ze kennen hun technieken, de paarden, ze zijn gewend aan soms extreme en verrassende toestanden (beproeving van de reacties) en kunnen reeds een niet te veronachtzaam aantal proeven aan.
Sommige dirigenten van de Politie van Bergen hebben het ten andere goed begrepen. Daar volstaan twee ruiters rond "risicovolle" Basketballzalen of voetbalterreinen. En het schijnt dat onze ruiters regelmatig "topprestaties" leveren bij hun interventies en dat hun doeltreffendheid niet meer te betwijfelen is. Sommige collega's of oversten die het nut van het paard binnen het politiekorps nog niet begrepen hadden zijn ondertussen reeds van mening verandert.