Gaat het over boogschieten of eender ander oefening, dan maakt het aanleren van het paard volgens "de methode" een primordiaal aspekt van de praktijk uit. Er wordt gevraagd aan de beoefenaar te leren boogschieten te voet alvorens deze oefening op de rug van het paard te deon, het is zelfs opportuun zich bezig te houden met een voorbereiding van het paard zodat het de schutter op zijn rug verdraagt. We kunnen nooit genoeg aandringen op het feit dat het mogelijk is enorm veel oefeningen te doen met een paard als het er maar toe voorbereid is. Deze voorbereiding wordt in etappes gedaan (progressief vragen we meer en meer van het paard) en moet het werk zijn van zeer geduldige "africhters".

Vooraleerst moet het paard aanvaarden in een "gang" te vorderen, of die nu gevormd wordt door gekleurd afbakeningslint of gelijk welk ander materiaal (deze opleiding kan gedaan worden zowel bereden als met de ruiter te 
voet naast zijn paard). 
Er moet met het paard langs het doel gereden worden en het daarna de pijlen en de boog getoond worden (de tijd laten aan het paard om de zaken die het
als nieuw ervaart te bekijken en te ruiken).

Over het algemeen zal het paard, dat men aan verschillende situaties blootgesteld en gewend heeft, quasi direkt geneigd zijn het werk van het boogschieten te aanvaarden. Vandaar het belang om de ervaringen gedeeld met uw paard of een manegepaard maximaal uit te breiden.

Is het paard schrikkerig, dan zijn er misschien enkele minuten nodig om het te gewennen aan het zien van een aanvaller (mens) die een voorwerp (boog) in de hand houdt. Teneinde het gerust te stellen gebruikt de ruiter een kalme stemintonatie en een gelike toon, hij stelt het paard gerust door het aan de boog te laten ruiken waarmee hij het daarna aait (als het paard tekenen vertoont van vertrouwen en tot rust komt).
Eenmaal dit bekomen, kan de ruiter met de pees van de boog spelen zoals hij harp speelt. Doch niet leeg schieten met de boog (wat riskeert deze te breken), maar de koord te laten trillen om zo een licht « klepperen » van de boog te bekomen.

Het is vervolgens belangrijk zijn paard in de nabijheid van een boogschutter te voet te plaatsen, die kalm en traag pijlen afschiet naar een doel geplaatst op in 5 of 6 meter. Het paard moet enkele minuten in deze positie gehouden worden zodat het vrij kan kijken naar wat er gebeurd en het kan wennen aan het geluid van de pijl die het doel raakt. Wat er eigenlijk vaak gebeurd bij een bereden schieten, is een versnelling door het paard op het moment van het schot. Dit kan veroor-zaakt worden door verschillende zaken :

• Het spel : het paard dat men zonder ophouden in de gang doet galoperen wordt onkontroleer-baar daar het zich amuseert in deze situatie (waarvoor het belang om vaak de gangen te variëren als men in een « gang » werkt).
• Het verlies van kontakt gebeurd op twee manieren. Eenvoudig door het feit dat men de twee handen nodig heeft om pijlen af te schieten, zodat de ruiter zijn teugels lost. Maar ook daar de ruiter lichtjes uit zijn zadel komt (halve zit) door de schouders iets naar de paardehals te brengen, wat, voor sommige paarden, kan geïnterpreteerd worden als een vraag om te versnellen.
• Het zien van de boog : een voorwerp verplaatsend in het zichtsveld van het paard, kunt u zich verwachten aan dezelfde reakties als deze verkregen bij het zien van een zweep. Het paard vlucht voorwaarts door het vluchtinstinkt ontwaakt door de schrik voor iets waaraan het paard niet voldoende gewend is.
• Het geluid : dat veroorzaakt door de boog tijdens het schieten, maar meestal (zie vooral) dat van de pijl die het doel raakt en er zich inboort.

Ziehier enkele goede redenen om genoeg tijd te nemen in de etappes te voet, wat het verdere werk zal vergemakkelijken.

Identiek aan het werk te voet.
De gang, het doel, de boog en de pijlen tonen aan het paard.
Het dichtbij een boogschutter plaatsen en die vrij en in alle kalmte laten observeren (als uw paard opzijgaat na het eerste schot, kan u het gerust stellen door ernaast een « Schoolpaard» te plaatsen dat het werk goed kent).

Na enkele handelingen met de boog (de boog van links naar rechts bewegen, het paard ermee aaien en het eraan laten ruiken teneide het te ontspannen en gerust te stellen), kan de ruiter de pees laten trillen teneinde nogmaals het paard voor te bereiden en te gewennen aan het geluid van het afschieten.

De ruiter gaat dan over tot het eigenlijke schieten volgens verschillende etappes :

• In stilstand : het paard haaks ten opzichte van het doel geplaatst kan door een hulp te voet vastgehouden worden. Tijdens de eerste schoten, blijft de ruiter (uitzonderlijk) in het zadel zitten en brengt zijn schouders lichtjes naar voor teneinde een eventueel ongelegen vertrek van het paard, wat zeker de ruiter uit zijn evenwicht zal brengen en een val zal veroorzaken, op te vangen.
• In stilstand.en halve zit.
• In stilstand.en halve zit en zonder hulp.
• Op stap, met hulp en zittend in het zadel (schouders lichtjes naar voor gebracht).
• Op stap, met hulp en progressief de halve zit aannemend.
• Op stap, zonder hulp en in halve zit.

Na deze voorbereiding, kan de ruiter direkt overgaan tot het boogschieten in galop.

Zoals voorgaand uitgelegd, komt het veel voor (vooral in het begin van het aanleren) dat tijdens de galop in de gang, het paard de indruk geeft naar een hogere snelheid te gaan (versnellen) als de ruiter zijn pijl afschiet. Meestal is dit meer aan het geluid gelegen van de pijl die het doel raakt (vooral als dit van karton is) dan aan het geluid van de boogpees. Op dat moment terugvallen op schieten in stilstand of op stap om het aanleren te bevestigen en het paard gerust te stellen, en waarom niet verderwerken met schieten in draf.

Als daarentegen het paard versnelt als het de ruiter uit het zadel voelt komen, moet men het paard herwerken zonder boog, de schietpositie nadoend tijdens de passages in galop in de gang. Het is op dat moment belangrijk zich enkel te concentreren op het werk van het paard en terug te vallen op de klassieke dressuurmethodes (gebruikmakend bijvoorbeeld van meerdere kleine opeen-volgende halve ophoudingen teneinde het paard op te nemen dat tendens heeft te versnellen elke keer de ruiter uit het zadel komt).
Als we het spel en het zicht als versnellingsoorzaken beschouwen, moet men weten dat het feit voorbij het doel te passeren bij sommige paarden een stimulus uitmaakt.

Deze methode is misschien de beste niet, maar ze heeft, sinds lang, haar proeve afgelegd. Sommige paarden reageren niet, andere maken vanin het begin geen probleem, terwijl nog andere langer schrik kunnen hebben er niet aan twijfelend dat de ruiter ze geen enkel kwaad wil (het is aan die laatste te laten verstaan aan het paard dat er niets te vrezen is en de communicatie te gebruiken).
Wanneer het paard een probleem ondervindt, nooit twijfelen een of twee etapes terug te gaan.
De goede « africhter » moet zich steeds herrineren dat goed werk, voor een goed resultaat, veel tijd in beslag neemt en enorm veel geduld vraagt. Nooit uit het zicht verliezen de een fout zeer snel gemaakt wordt, en dat deze vaak zware gevolgen heeft.